Ten serwis używa cookies i podobnych technologii, brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Więcej » ×

A A+ A++ A A A A A

ZDROWIE

Tematy: Zdrowie

Prawo i zarządzanie

  • 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
prev
next

Zdrowie - Aktualności i ekonomia

Nieprzypisany: Nieprzypisany

O ubezpieczeniach dodatkowych mówi się praktycznie od początku powołania systemu ubezpieczeniowego. Elementy rynkowe zawarte były już w pierwszej wersji obecnej ustawy o finansowaniu świadczeń zdrowotnych ze środków publicznych. Kasy chorych miały konkurować między sobą o ubezpieczonych i były warunki prawne do powstania innych, niż ówczesne kasy chorych, płatników za świadczenia zdrowotne. Jednak ustawodawca dokonał centralizacji i zamiast 17. kas chorych (16 wojewódzkich i jedną branżową, obsługująca tzw. służby mundurowe) zastąpiono jednym centralnym płatnikiem, jakim jest Narodowy Fundusz Zdrowia z oddziałami w każdym województwie. Osobowość prawną posiada tylko NFZ (Centrala). Nie mają jej oddziały wojewódzkie.

 

Wielokrotnie prowadzone były i są, dyskusje nt. ubezpieczeń dodatkowych. Miałyby one obejmować zarówno ten sam zakres świadczeń zdrowotnych, udzielanych ubezpieczonym w ramach powszechnej składki zdrowotnej, jak i zakres świadczeń wykraczających poza zakres wynikających z powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Jednak tu warunkiem jest określenie przez ustawodawcę rodzaj świadczeń gwarantowanych.

Wg definicji zawartej w ustawie o finansowaniu świadczeń zdrowotnych ze środków publicznych [art. 5. 35)] świadczenie gwarantowane, to świadczenie opieki zdrowotnej finansowane w całości lub współfinansowane ze środków publicznych na zasadach i w zakresie określonych w ustawie. O kwalifikowaniu świadczeń opieki zdrowotnej jako świadczeń gwarantowanych, mówi art. 31a. w rozdziale 1a ustawy o finansowaniu świadczeń zdrowotnych ze środków publicznych. Dokonuje tego Minister Zdrowia poprzez publikację rozporządzeń o zakresie gwarantowanych świadczeń zdrowotnych dla każdego z zakresów świadczeń. A jest ich obecnie 16. Podane są tam również warunki na jakich Minister Zdrowia dokonuje tej kwalifikacji.

Ponieważ świadczenia gwarantowane określone przez Ministra Zdrowia obejmują praktycznie wszystkie świadczenia zdrowotne, te które nie są gwarantowane uniemożliwiają towarzystwom ubezpieczeniowym zbudowanie portfela-oferty do klientów, którym mogłyby je zaoferować. Mimo, że w samej definicji świadczenia gwarantowanego zawarty jest zapis o współfinansowaniu ze środków publicznych, co wskazywałoby na taką możliwość. W praktyce jedynymi „dodatkowymi ubezpieczeniami" są, oferowane głownie przez prywatne podmioty lecznicze, tzw. abonamenty. Nie są to jednak ubezpieczenia zdrowotne. Brak obecnie woli politycznej do uchwalenia przepisów umożliwiających powstanie ubezpieczeń dodatkowych. Może zmniejszający się poziom finansowania świadczeń zdrowotnych ze środków publicznych zmieni tę tendencję, i powstaną przepisy umożliwiające powołanie ubezpieczeń dodatkowych. Wg mnie jest to nieuchronne i jest to tylko kwestią czasu, kiedy one zaistnieją na naszym rynku usług zdrowotnych.

Źródło: materiał powstał w ramach projektu "Innowacyjna i sprawna administracja" współfinansowanego ze środków UE w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego, a realizowanego przez Związek Powiatów Polskich; autor: Janusz Atłachowicz