Ten serwis używa cookies i podobnych technologii, brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Więcej » ×

PRACOWNIK SAMORZĄDOWY

Tematy: Pracownik Samorządowy

Aktualności

  • 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
prev
next

Prawo i orzecznictwo

  • 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
prev
next

Ekonomia i finanse

  • 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
prev
next

Zarządzanie

  • 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
prev
next

Styl życia

  • 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
prev
next

Pracownik samorządowy - Pracownik samorządowy

Infrastruktura etyczna w instytucjach publicznych. Co to takiego?.

Na kompleksowość systemu uczciwości publicznej oddziałuje wiele czynników, które są ściśle powiązane ze sobą. Siatka tych powiązań tworzy tzw. infrastrukturę etyczną, składającą się z wielu elementów mających wpływ na rozwój etycznego zarządzania sprawami publicznymi. Według definicji opracowanej przez OECD, na standardy etyczne tworzące infrastrukturę etyczną składają się procesy, mechanizmy, instytucje i uwarunkowania, motywujące do zachowań profesjonalnych i wysokich standardów postępowania lub wprowadzające regulacje ograniczające niepożądane zachowania.

Według Urzędu ds. Administracji Publicznej (PUMA), infrastruktura etyczna to skuteczne prawo – zapewniające respektowanie norm postępowania; polityka – politycy, którzy zobligowani są do podkreślania znaczenia etyki, jak również do tego, aby stać się wzorem powinnego zachowania; skuteczne mechanizmy odpowiedzialności – procedury administracyjne, audyt, mechanizmy kontroli i nadzoru oraz aktywne społeczeństwo kontrolujące poczynania rządu. P. Borowska podkreśla, że dobrze funkcjonująca infrastruktura etyczna wspiera i integruje istniejące w sektorze publicznym narzędzia promocji wysokich standardów zachowania (P. A. Borowska, Zasoby infrastruktury etycznej, [w:] B. Kudrycka., B.G. Peters, P.J. Suwaj (red.), Nauka administracji, Warszawa 2009, s. 516).

Bez wątpienia współczesne państwa zajmują się kreowaniem polityki antykorupcyjnej. Co więcej wydaje się, że to właśnie rząd jest najlepiej predystynowanym podmiotem do zorganizowania swoistej infrastruktury etycznej w administracji publicznej. Tak jest myśleć najwygodniej, bo rząd to „oni". I jest to poniekąd właściwe myślenie, jeśli chodzi o wprowadzanie rozwiązań systemowych, obowiązujących powszechnie. Jednak nic bardziej mylnego, jeśli chodzi o wymiar praktyczny. Wskazywano już wcześniej, że nawet najlepsze prawo i jego mechanizmy nie zdziałają nic, jeśli brak jest woli i chęci działania, a zawód urzędnika wykonuje się od 7.30 do 15.30. Bycie urzędnikiem to pełnienie służby z oddaniem i honorem (dość wspomnieć, że administracja pochodzi od łacińskiego ministrare, czyli posługiwać, wykonywać cudzą wolę) oraz zaangażowaniem. W budowanie infrastruktury etycznej (czyli dobrego klimatu) na poziomie własnego urzędu może i powinien być zaangażowany każdy jego pracownik.

Pojęcie infrastruktury etycznej odnosi się przede wszystkim do tworzenia procedur w instytucjach publicznych zapobiegających powstawaniu różnych patologii, jak np. klientelizmu, nepotyzmu czy korupcji. Procedury te obejmują między innymi przyjmowanie kodeksów etycznych, regulaminów pracy instytucji wraz z przepisami pozwalającymi egzekwować ich postanowienia, wprowadzanie obiektywnych metod i narzędzi zarządzania kadrami (np. przy rekrutacji pracowników), zatrudnianie tak zwanych oficerów etycznych, będących doradcami urzędników, czy powoływanie specjalnych komórek etycznych, których pracownicy pomagają wybrnąć z sytuacji zagrożeń korupcyjnych, oraz wykorzystywanie nowych technologii.

Należy jednak pamiętać, że podobnie jak w tworzeniu innych polityk publicznych tak i w przypadku polityki antykorupcyjnej na każdym szczeblu podziału administracji, powinny angażować się (ale też powinny mieć do tego warunki) inne podmioty (już nie tylko rządzący gabinet, administracja centralna, UE i inne organizacje ponadnarodowe), ale również administracja samorządowa regionalna i lokalna i jej pracownicy. Co więcej, dla skuteczności tak specyficznej polityki jak polityka antykorupcyjna, która ingeruje w kształtowanie etycznych postaw, muszą być angażowane najrozmaitsze podmioty opiniotwórcze jak organizacje pozarządowe, lokalne autorytety, przedsiębiorcy, media oraz sami obywatele. Przywołać zatem w tym miejscu należy po raz kolejny rolę i wagę partycypacji, jako czynnika mogącego przyczynić się do istotnych zmian na polu profilaktyki i leczenia patologii życia publicznego.

Źródło: "Etyka i świadomość zagrożeń korupcyjnych", P.J. Suwaj, FRDL, Warszawa 2011